Axιλλέαs

Χωρίς μετάφραση, κινέζικα ξέρετε.

Πολύ καιρό που δεν μετρώ,

δεν έλειψα καθόλου

αμέτρητα να κυνηγώ φαντάσματα

που ίσως φαντάστηκα

φταρνίστηκα και βγήκανε (από πού;)

μα έμειναν λίγα, τ’ άλλα έφυγαν (για πού;)

εσένα ίσως που σου έδωσα τα πάντα

κι’ έφυγες τίποτα μη παίρνοντας

γυμνό αφήνοντάς με

κι’ εσένα που γυμνώθηκες για πάντα

μα δεν σου βρήκα στύση να ταιριάξει

κι’ εσένα που ξεγέλασες τον πάντα

κόρη Νηρέα δίχως ουρά ή δόντια

με τα φτερά της λιβελούλας

κι εσύ που ο Άης σου σε προστάτεψε μα η Αϊά σου όχι

κι εσύ φιστίκερ μυ μουτσουνοπαίχτη

αντράκι κι είδωλο ανύπαρχτου καθρέπτη

κι άλλα πολλά που είχα να νικήσω

να σκίσω να λυγίσω σβήσω λύσω δείξω

να σβήσω είπα; να σκίσω; τι άλλο; α ναι και να κρύψω

χαρά μεγάλη μου μα ως τι να επιστρέψω;

για ποιητής, αποίητος

για συγγραφή γύψινο κοτόποδου ίχνος

κι αν μόλις άρχισα, νοιώθω, μα τελειωμένος,

το νόημα; το νόημα; ποιο νόημα; αχχααχ

για εσέ που έστειλες μου μέιλ που σε λατρεύω

ξέρεις εσύ

κι εσύ που γλώσσα μέσα δεν μπήκε ως τις 6 που σε πιστεύω

ξέρεις εσύ

κι εσύ τρυφερά κάτσε στ’ αυγά σου που πες και που κι εσένανε πιστεύω

ξέρεις εσύ

κι εσύ αγαπημένη μου που δοκιμάζεσαι

και που του αφιέρωσες το ίδιο του το τραγούδι του για να πετάει

κι εσύ πληγωμένη μου που με έβρισκες απόμακρο μα τρυφερά γλυκό

και που δίχως να πολυφταίει, για να ‘μαι ειλικρινής τον μάλωσα,

κι εσύ που μελίσσι σ έκαμε μα δεν είσαι τσιμπιά, τσιμπιά γλυκό μετείκασμα δεν έχει

κι εσύ ματάρες μου που γράφεις προς θεού και να του πεις πως στο ‘πα είπα

αλλά κι εσύ που μια καιρός μια τίτλοι σε κλοτσεπαναφέρουν

κι εσύ, αχ εσύ, που πίστεψες να σβηστείς πως σου ‘πα

μα όχι την σούπα που σβησες, ας την να βράζει σου ‘πα

σβήνε να σβήνεις ν’ αγιαστείς

μειώνοντας Το νόημα ν’ αυξάνεις Τα νοήματα

τεςπα με αγά τεσπα πη το είπα

και για τον ζωγράφο γύρισα

και για τον καλό αμπελουργό

δειλά δειλά για σας για μένα για καμιά

που έμενα μία σε σπηλιά

και μια σε γκρέμια

μ’ αητού νυχιές μ’ αητού φτερά

και μια φορώντας μόνο γκέμια

όχι πως δεν βρίσκω να κάνω

όχι αλλιώς πως θα πεθάνω,

μόνο του έρχεται αυτό

εγώ το κάνω;

Εξοστρακισμός της αυτοκτονίας

Λύπη είναι η αρχή που με διέπει,

για ένα τέλος, λύπης αύξηση και πόνος.

Ο Αλέξης μες το κρύο σκοτάδι μόνος

και ένα κράτος στην κρυψώνα που του πρέπει.

Σφαίρες ξώστρακες πάντα εύστοχες και καίριες,

μετανιώνουν φυσικά σαν δολοφόνοι,

πορεία αλλάζουν και κατάθεση κι ακόμη,

τις συγνώμες μας ζητάνε τις ακέραιες.

Και η αντίδραση όσων γλύτωσαν την σφαίρα:

σπάω, κλέβω, καίω, τσακίζω μια και έτσι θέλω,

με νέο κινητό και λαπτόπ, πίσω αφήνω σπασμένο μπουρδέλο

και αύριο κρύβομαι, κράτος σαν γίνω, στου μέλλοντος μια πιο μαύρη ημέρα.

                                    Αχιλλέας

Στην καταχώρηση    ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΕΞΗ     της φίλης μου Τσουκνιδίτσας,

έβαλα την εξής καταχώρηση:

«Εγώ άξιζε να είχα πεθάνει εκεί.
Εγώ ήμουν πραγματικά ένα κακό παιδί.
Ο Αλέξανδρος όχι.
Δεν ήταν δίκαιο να είναι εκεί.
Είναι και παιδί και παιδί μου.
Ίσως ίσως, ήταν και το παιδί που κρύβω μέσα μου...
Εγώ άξιζε να είχα πεθάνει από εκείνη την σφαίρα.
Ο Αλέξης όχι.
Επειδή έχω μια κάποια ελάχιστη αυτογνωσία να το γνωρίζω.
Να γιατί.
Ενώ εκείνος δεν έχει πλέον το δικαίωμα της αυτογνωσίας...

το φόρτωσε αθέλητα και με την ωμή τους βία, στις ενοχές μου...
Γι' αυτό σας λέω, να αναλάβει κάποιος τις ευθύνες του.
Δηλώνω αμετανόητος.
Κώνειο.»

Μια φίλη μου καλή, μου είπε πως με περνάει από την μεριά αυτών που

λένε πως έφταιγε ο Αλέξης και πως ο αστυνομικός δεν φταίει.

Ζητώ συγνώμη σε όσους κατάλαβαν να λέω κάτι παρόμοιο.

Το λάθος είναι όλο δικό μου επίσης. Έχω χρέος να είμαι σαφής μιας και δηλώνω.

Να σας πω λοιπόν πως είμαι με το μέρος του αδικοχαμένου Αλέξανδρου.

Να σας πω πως είμαι εναντίων του αστυνομικού που τον δολοφόνησε.

Και πιστεύω ακράδαντα πως υπάρχουν κι άλλοι αστυνομικοί που θα το ξανακάνουν.

Και επειδή άκουσα το ηχητικό ντοκουμέντο, μου το έστειλε η φίλη μου Άνιμα,

να σας πω πως άκουσα τους δύο πυροβολισμούς που ήταν επαγγελματική βολή,

που ονομάζεται διπλός πυροβολισμός και στόχο έχει, αν αστοχήσει η μια σφαίρα

να επιτύχει η άλλη. Και ήταν βολή απόλυτης άνεσης που μου δείχνει πως ο

αστυνομικός ήταν πεπειραμένος σε αυτήν την βολή και αποφασισμένος να πετύχει

τον Αλέξανδρο. Ήταν αποφασισμένος. Σε πολλούς αστυνομικούς που ξέρω,

δεν μπόρεσα να πάρω μια ξεκάθαρη αποδοχή από κανέναν πως έφταιγε ο αστυνομικός

(κόρακας κοράκου μάτι… ) μόνο ένας από τα Ματ, μου είπε: Αφού ξέρεις, γιατί ρωτάς;

Και φυσικά παρεξηγήθηκε. Στ’ αρχή ίδια μου.

Αυτό που ήθελα να πω στο σχόλιο μου είναι πως δεν μου αρκεί η συγνώμη μου.

Φταίω; Φταίω.

Διορθώνεται; Όχι.

Ξαναρωτάω: Φταίω;  Ξαναπαντάω: Ναι, φταίω.

Ε λοιπόν, να καταδικαστώ. Σκληρός ο λόγος έ; Μα όταν λέω ΦΤΑΙΩ, είναι του αέρα;

Αν είναι του αέρα, τότε εντάξει. Πως να ζητήσω συγνώμη από το θύμα μου;

Μπαίνω λοιπόν στην ψυχολογία πως φταίω και η συγνώμη μου εξαφανίζεται.

Επειδή συγνώμη αν ζητήσω, το σωστό είναι να μου την δώσετε, άρα και να μην

με τιμωρήσετε, άρα κρίνω ύπουλο το συγνώμη μου. Και ζητώντας συγνώμη,

βάζω σε δοκιμασία την ακεραιότητα των δικών του ανθρώπων,

που σωστά δεν έχουν το μεγαλείο ψυχής εκείνο να με συγχωρέσουνε.

Χα χα χα, φταίω η αερολογώ; ΦΤΑΙΩ. Αφού φταίω, αφού χωρίς να μπορώ

να φέρω πίσω τον Αλέξανδρο φταίω και είμαι τόσο μεγαλόψυχος πια,

μετά το φταίξιμο, τώρα ζητάω συγνώμη; ΚΩΝΕΙΟ δεν είπα;

ΚΩΝΕΙΟ λοιπόν, υπενθυμίζοντας τον Σωκράτη.

Ο Σωκράτης δηλαδή ήταν μαλάκας;

Ή, ποιό ήταν το αδίκημα του;

Αυτά και «συγνώμη» από όσους!!!

Όποιος θέλει να το δει στον χώρο της φίλης μου, ας πατήσει εδώ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΕΞΗ

(και μην παρανοήσει κανείς πως καταφέρομαι εναντίον όσων ζήτησαν συγνώμη)